این شعر حدود هزار سال پیش توسطحکیم بزرگ فردوسی نامدار سروده شده است:
ندانی که ایـــران نشستِ من است //// جهـــان سربه سر زیر دست منست
هنر نزد ایرانیان است و بـــس //// ندادند شـیر ژیان را به کــس
همه یکـ دلانند یـزدان شنــــاس //// بـه نیکـــی ندارنـــد از بـد هـراس
نمــانیم کین بـــــوم، ویران کننـــــد //// همی غــارت از شهـــر ایــــــران کنند
نخـــوانند بر مــا کـــسی آفــــــرین //// چو ویـــران بود بـــــوم ایــران زمــین
دریغ است ایـران که ویـران شــود //// کُنام پلنگــــان و شیــران شــود
چـو ایـــــران نباشد تن من مـبــاد //// در این بـــوم و بر زنده یک تن مبــــاد
همـه روی یکسر بجـنگ آوریــم //// جــهان بر بـداندیـــــش تنـگ آوریم
همه سربسر تن به کشتـــن دهیــم //// از آن به که کشـــور به دشمـن دهـیم
چنین گفت موبد که مردن به نام //// بـه از زنـــده، دشمـــن بر او شادکام
اگر کُشـت خواهـد تو را روزگــار //// چــه نیکـو تر از مـرگِ در کـار زار
«حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی»